هـزار بار شکـسـتـند رکـن مـولا را            یکی نگـفـت چرا می‌زنـید زهـرا را

همین که فاطمه‌اش بر روی زمین افتاد            سیـاه دیـد عـلـی روی آسـمـان‌هـا را

کسی که شیعه بود مادرش بود زهرا            خدا گـواست که کُـشـتـند مادر ما را

فراق فاطـمه بر کشتن علی بس بود            روا نـبــود بـبـنـدنـد دسـت مــولا را

هزار مرتبه نفرین بر آن ستم‌گـسـتر            که کُـشت حـامی تـنـهـا امـام تنها را

برای مـادر سـادات گـریـه مـنع شده            که بهر گریه گرفته‌است راه صحرا را

عـلی چگونه بـبـیـند بر آن رخ نیـلی            شرار تابش خورشید و سوز گرما را

کنار سایۀ نخـلی در آفـتاب گـریست            شب از عناد بریـدنـد نخـل خـرما را

رواست عالمیان جان دهند از این غصه            که جای پنجۀ دیو است روی حورا را

قـسم به سورۀ یـاسین و هـل‌اتی میثم            که پیش چشم علی می‌زدند طاهـا را